Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Moon Ring

Έπειτα από τόσα pints, ούτε που θυμάται πώς βρέθηκε σ'αυτή τη pub. Γέλια. Γύρω του ακούγονται δυνατά, τρανταχτά γέλια. Πού είναι το αστείο; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Γιατί μιλάνε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει; Παραμερίζει από μπροστά του τα άδεια ποτήρια μπύρας, ψάχνοντας το κινητό και τα τσιγάρα. Σέρνει τα πόδια του στο ποτισμένο από αλκοόλ ξύλινο πάτωμα και βρίσκει την έξοδο. "Αέρα. Χρειάζομαι καθαρό αέρα."

Υπάρχουν κι έξω απ'τη pub θαμώνες. Άλλοι τραγουδάνε, άλλοι κάθονται χάμω στο πεζοδρόμιο, ένας στη γωνία κάνει την ανάγκη του... Ο Miguel φτύνει κάτω και συνεχίζει να σέρνει τα βήματά του προχωρώντας προς το ποτάμι. Ήρεμη μα κρύα τσουχτερή νύχτα. Απρίλης μήνας, στην Ουάσινγκτον τώρα θ'ανθίζουν οι κερασιές. Μα στο Δουβλίνο η άνοιξη φέτος δε λέει να'ρθει. Φτάνει στη Ha'ppeny Bridge. Ανάβει τσιγάρο. Στη σιδερένια κολώνα δίπλα του κρέμονται δεκάδες κλειδωμένα λουκέτα. Έτσι κάποιοι θέλησαν να εκφράσουν την αιώνια αγάπη τους. Έτσι κι αυτός νοιώθει αιώνια κλειδωμένος στη σκέψη της Ana. "Τη μισώ. Τη μισώ, τη μισώ, τη μισώ. Γιατί τη μισώ; Δε θυμάμαι. Ξέρω μόνο οτι μου διέλυσε τη ζωή. Αυτή, το χαμόγελό της, τα μακριά της μαλλιά, τα σαρκώδη της χείλη."

Ο Miguel κοιτάζει ψηλά το φεγγάρι. Το φως της πανσελήνου διαθλάται στη παγωμένη ατμόσφαιρα δημιουργώντας τη σεληνιακή άλως. The Moon Ring. "Θαύμα!" είχε αναφωνίσει απ'τη χαρά του τη πρώτη φορά που το αντίκρυσε. Μα το πραγματικό θαύμα το ίδιο βράδυ ήταν που είχε την Ana στην αγκαλιά του. "Γιατί την έχασα; Γιατί;"

Ξύπνα Miguel. Μη γίνεσαι ήρωας σε ιστορία του Bukowski.