Vision

Sound of the sea, lullaby to my demons.

Heavy fingers, grafting the skin, budding the senses.

Deep warm breath, like a desert wind, upsetting the loneliness.

Puzzling, dark half moon, bonding with my curvature, making me stand bright.

The moment shall be a memory and the memory shall be a sin.

If only all sins occurred in the name of love, what a trustful world to be risen indeed.

Amen.

Κυριακή απόγευμα

Να'τανε Κυριακή απόγευμα. Ύστερα από μεσημεριανό ύπνο. Η μυρωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ να ξεχειλίζει σε κάθε τσαχάλισμα καθώς ανοίγει το χάρτινο πακέτο "Δανδάλη". Να μαζευτούμε οι γυναίκες του σπιτιού, να μασουλήσουμε σισαμωτά λαδοκούλουρα και ανεβατά καλιτσούνια, να συζητήσουμε το πάντα επίκαιρο πρόβλημα της γειτόνισσας με τον "αχαΐρευτο" γιο της και να προγραμματίσουμε τί θα μαγειρέψουμε γι' αύριο. Οι γάτες να τρέχουν να κρυφτούν καθώς με το λάστιχο ποτίζουμε τις γλάστρες. Κι αφού τα νερά λιμνιάσουν στην πλακόστρωτη αυλή και τσαλαβουτήσουμε τα πόδια μας να δροσιστούμε, να με πάρεις τηλέφωνο. Φορώντας το λινό μου φόρεμα και με τα μαλλιά βρεγμένα ακόμα να'ρθω να σε βρω. Ν'ανέβουμε τα τείχη, στο θερινό κινηματογράφο, κρατώντας παγωμένες μπύρες απ'το απέναντι περίπτερο. Να βλέπαμε Γούντι Άλεν "Η κατάρα του Πράσινου Σκορπιού". Να γελάμε δυνατά και να μου κρατάς το χέρι. Κι ύστερα να μου αναλύσεις ποιός ήταν ο Wilbur de Paris κι εγώ να προσπαθώ να σε πείσω να πάμε ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη καθότι η Μαδαγασκάρη μας πέφτει μακριά. Κι αφού περπατήσουμε στα στενά της παλιάς πόλης, κρατώντας μου το χέρι πάντα, να φτάσουμε στο παρκαρισμένο μου αμάξι. Να σου χαμογελάσω, να μου κλείσεις το μάτι πονηρά και ν'αποχαιρετιστούμε προσδοκώντας το ξεκίνημα μιας νέας βδομάδας.

Να'τανε Κυριακή απόγευμα και να μου κράταγες το χέρι. Σφιχτά.

Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετάς τον τόπο που σ'ανέθρεψε. Σε πίκρανε, το ξέρεις. Μα εσύ πάντα αναζητάς, ποτέ σου δε χορταίνεις. Τον βλέπεις; Μια πέτρα, ένας σκίνος και μια ακροθαλασσιά. Κι όσο απομακρύνεσαι, ο τόπος γίνεται γραμμή και η γραμμή κουκίδα. Και η κουκίδα σπόρος στην καρδιά που μέσα βαθιά φυτεύεις. Για να ποτίζεις με κρασί, με δάκρυ και με μέλι, μέχρι κείνο το Αυγουστιάτικο ξημέρωμα... Να ξαναρθεί! Να ανατείλει το μισοφέγγαρο με τον Αυγερινό αγκάλη, του πετεινού το κράξιμο στα όρη ν'αντιλαλήσει και ο σπόρος τούτος να ξεφυτρώσει, να σπάσει την πλακούρα που τον πολεμά και άρωμα από αγιόκλημα και λεμονιά η πλάση να μυρίσει.

Καλή αντάμωση...

Επαλληλία: ΙΙΙ. το Κύμα

Έπειτα από αρκετή ώρα οδήγησης κι έχοντας διεκπεραιώσει ο Αντώνης την αποστολή του, μαζί με  τη Χρύσα έκατσαν στο ταβερνάκι του κυρ Μανόλη. Πάνω στη θάλασσα, μακριά από την πολυσύχναστη Κιτροπλατεία και την τουριστική λίμνη του Αγίου Νικολάου. Το σοκ ομολογουμένως που έπαθαν, όταν συναντήθηκαν στην αίθουσα αφίξεων έπειτα από την τηλεφωνική τους συνομιλία, ακόμα δεν το'χαν ξεπεράσει. Αυτές οι απίθανες συμπτώσεις που νομίζεις οτι συμβαίνουν μόνο σε ταινίες.

Μιλούσαν ασταμάτητα. Για όλα και για τίποτε. Για πολλά και για κανένα. Από εγωισμό, κανείς δεν αποκάλυψε τις σκέψεις και ματιές πριν συστηθούν στο Νίκος Καζαντζάκης.

      -Ο... ο κύριος Δεληγιάννης;
      -Αντώνης.
      -Α... Χρύσα. Χάρηκα.

Και τώρα κάθονται αντικριστά, καταβάλλοντας προσπάθεια να δείξουν χαλαροί κι αδιάφοροι, επιβεβαιώνοντας τον στίχο της Λίνας Νικολακοπούλου σημασία δε μου δίνεις και τρελαίνεσαι. 

       -Τί ευτυχία να αγναντεύεις την θάλασσα. Είσαι πολύ 
        τυχερή που ζείς σ'ένα παραθαλάσσιο μέρος.
       -Ναι, ο ανοιχτός ορίζοντας κι αυτό το γαλάζιο...
        Δεν περιγράφονται με λέξεις. Και μου'χαν λείψει τον 
        τελευταίο καιρό στην Αθήνα.
       -Κι αυτός ο ήχος από το κύμα που σκάει πάνω στα βράχια.
       -Αυτή όμως η εικόνα δε σου βγάζει μια ματαιότητα;
       -Ματαιότητα;
       -Ναι, τα κύματα καταφέρνουν να ταξιδέψουν τόσα μίλια 
        για να θρυμματιστούν τελικά βάναυσα πάνω στα βράχια.
      -Κατάφεραν όμως να φτάσουν στον προορισμό τους. 
       Εξάλλου στο ταξίδι τους δεν ήταν μόνα. Και σκέψου κι 
       εκείνα τα τυχερά που συναντήθηκαν τυχαία και υπό 
       κατάλληλες συνθήκες, έτσι ώστε να ενώσουν τις δυνάμεις 
       τους. Ένα άθροισμα, μια συμβολή, μια επαλληλία 
       κυμάτων...

Η Χρύσα ήταν έτοιμη να διαφωνήσει. Κάτι πήγε να πει, που θυμήθηκε απ'το σχολείο, για τα μηχανικά κύματα και την μεταφορά ενέργειας και ύλης. Μα σταμάτησε. Μαλάκωσε. Γύρισε και κοίταξε τον Αντώνη μες στα μάτια. Στα ήρεμα καστανοπράσινα μεγάλα μάτια του. Χαμογέλασε.

       -Ήντα να σας κεράσουμε; Να βάλω μια ρακή; Κι έχω και 
         φρέσκο καρπούζι, ω το παντέρμο ωραίο.
       -Α, ξέρετε είμαι κουρασμένος από ταξίδι και δε θα'θελα να πιω...

Η Χρύσα άνοιξε διάπλατα τα μάτια της προσπαθόντας να κάνει νόημα στον Αντώνη. Εκείνος απλά σταμάτησε την πρότασή του βλέποντας τον ηλιοκαμμένο κυρ Μανόλη να τον κοιτάζει με  βλέμμα κάτι μεταξύ απορίας και αποδοκιμασίας.

       -Νεαρέ, ο παππούς μου όταν ήμουνε κοπέλι μου'λεγε: 

       Όντε στο δίνουν το πράγμα, παίρνε το!

       Μιχάλη! Ε μωρέ Μιχάλη! Φέρε επαέ μια ρακή για το μουσαφίρη μας! 
       Άντε στην υγειά μας και πάντα με το καλό να σμίγουμε.

Ήρθε και το φρέσκο καρπούζι, κατέβηκε με περισσή ευκολία η παγωμένη ρακή, η ώρα πέρασε και ο Αντώνης έπρεπε σιγά σιγά να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Το πάρτυ στο Balux το'χε ήδη ξεχάσει. Η σκέψη να μην επέστρεφε Αθήνα εκείνο το βράδυ, είχε περάσει σίγουρα αρκετές φορές απ'το μυαλό του.

       -Να πάτε στην ευχή του Θεού και με το καλό να μας ξανάρθετε!
       -Τώρα που έμαθα το δρόμο εγώ να'στε σίγουρος οτι θα 
        σας ξανάρθω! Να'στε καλά, σας ευχαριστούμε πολύ για όλα.
       -Ευχαριστούμε κυρ Μανόλη!
       -Να'σαστε καλά μωρέ κοπέλια. Και θα σας πω δυο 
        μαντινάδες να βάλετε καλά στο νού σας:

Γιάϊντα τ'αμοναχό δεντρί ποτέ καρπό δε κάνει;

Γιατί το δέρνει η μοναξά, παράπονο το πιάνει.

Μα σαν είναι δυο δεντρά μαζί, ως κι αν τα δέρνει η μπόρα

φιλιούνται κι αγκαλιάζονται χίλιες φορές την ώρα.

Ωδή

"Attention à la marche en descendant du train". Η Odette ακολουθεί την ίδια διαδρομή κάθε πρωί για τη δουλειά. Από Massy-Palaiseau φτάνει Denfert-Rochereau με τον RER B και από κεί τέσσερις στάσεις με το Metro και 3 λεπτά περπάτημα ως το Institut Pasteur. Η ώρα είναι 8.37 και ο συρμός έχει κολλήσει εδώ και ένα τέταρτο. Πάλι κάποιος θα έπεσε στις ράγες. Δεν άντεξε την πίεση; Δεν άντεξε τη μιζέρια; Ήταν σχιζοφρενής; Ποτέ δε μαθαίνεις. Ή μπορεί να'ταν ατύχημα. Όπως εκείνη η κοπέλα, ένα χρόνο πριν. Στεκόταν στην αποβάθρα, ώρα αιχμής, ο κόσμος στιβαγμένος έτοιμος να σαρδελοποιηθεί μες στο τρένο. Και κάποιος απρόσεκτος, ανίδεος, βιαστικός ή μήπως κι αυτός σχιζοφρενής (;) έδωσε το μοιραίο σπρώξιμο. Κανείς δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Όλοι έγιναν μάρτυρες μιας τραγωδίας. Είναι οι στιγμές που νοιώθεις τόσο μικρός, τόσο υπόδουλος, ασήμαντο κομμάτι μιας μάζας, έρμαιο της αστικής ζούγκλας αγωνιζόμενος για επιβίωση.

Παρίσι, η πόλη του φωτός. Θυμάται ακόμα τον ενθουσιασμό της όπως κάθε πρωτοετής φοιτητής. Βόλτες με το ποδήλατο στους κήπους του Λουξεμβούργου, βραδιές jazz στη Μονμάρτη και άφθονο γαλλικό κράσι δίπλα στον Σηκουάνα. Μα τώρα είναι αλλιώς. Πέρασαν τα χρόνια, δεν είναι πλέον η ενθουσιώδης φοιτητριούλα, άλλαξαν οι ανάγκες. Κι ο Pier; Αχ, Pier...

-Θα πάω Σαγκάη. Φαίνεται καλή ευκαιρία. Κι αν τα πράγματα δε πάνε καλά, ehh... je ne sais pas. Θα τα παρατήσουμε όλα. Θα βρούμε ένα νησί να ζήσουμε ανεξάρτητοι. Εγώ κι εσύ. Τί λες;

-Να πάμε στις Αζόρες!

-Αζόρες; Τέλεια! Εγώ θα ψαρεύω τόννους.

-Αχ, εγώ θ'ανοίξω ενα μικρό pâtisserie και θα φτιάχνω σπιτικές κρέπες, croissants και crème brûlée.

-Και... Θα σου κάνω, μμμ... deux enfants!!!

-Trois. Non, QUATRE!

-Αχαχαχαχα...

-Χαχαχαχα...!

Έχει περάσει πολύς καιρός από εκείνη τη βραδιά. Ο Pier είναι ακόμα στη Σαγκάη κι η Odette ακόμα στο Παρίσι. Ποτέ δεν του το'χει αποκαλύψει αλλά ακόμα αναπολεί εκείνη τη νύχτα.  Κάποια βράδια που ξεμένει μόνη στο εργαστήριο, κι ο Pier λόγω διαφοράς ώρας δεν είναι στο skype, ανοίγει τον χάρτη στο διαδίκτυο, βλέπει εικόνες από τις Αζόρες και ακούει το Cancao do Mar. Ξέρει οτι είναι απλά ένα όνειρο που ποτέ δε θα πραγματοποιηθεί. Το χρειάζεται όμως αυτό το όνειρο. Το διατηρεί ζωντανό μέσα της. Για να καταφέρει να επιβιώσει...

Não vou ao mar cruel

E nem lhe digo aonde eu fui cantar

Sorrir, bailar, viver, sonhar...contigo

(I will not go out to the cruel sea

And I won't disclose where I went to sing

To smile, to dance, to live, to dream... with you)

http://lyricstranslate.com

http://lyricstranslate.com

Αστερούσια Όρη

 

Παίρνουμε τους δρόμους με κρύο και βροχή, ψάχνοντας για βενζινάδικο χρονιάρες μέρες. Κι ας μυρίζει κατσίγαρος στη διαδρομή, εμείς θα δοξάζουμε την αθάνατη κρητική φύση. Κι ας σκάσει απ'τις πολλές λακούβες λάστιχο, τίποτα δε μας σταματά το αλλάζουμε συνδυάζοντας τεχνογνωσία και ομαδικότητα. Φτάνουμε στ' Αστερούσια όρη. Θα χρειαστεί ν'ανάψουμε τα φώτα ομίχλης μέρα μεσημέρι όμως εμείς θα συνεχίσουμε ν'ανεβαίνουμε και θα'χει γεμίσει παντού το αμάξι λάσπες αλλά εμείς θα το απολαμβάνουμε. Κι εκεί ψηλά στο κρύο, ανάμεσα στους τρόχαλους και στσ' ασπαλάθους μας περιμένει βραστό πιλάφι, λουκάνικο ξυδάτο και αθότυρος. Ανάβουμε το τζάκι, πιάνουμε το λαούτο, βγάζουμε και τη ρακί. Κι εκεί γύρω από τη φωτιά με τον ήχο της βροχής πάνω στα κεραμίδια θα γελάσουμε, θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε...

“και... Δεξί! 1,2,3 - 1,2,3. Αριστερό! 1,2,3 – 1,2,3. Δεξί! 1,2,3 – 1,2,3. Αριστερό! 1,2,3...”

Καλαμίτσι Αλεξάνδρου

Το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου είναι ένα μικρό ήσυχο χωριό στο Δήμο Αποκορώνου Χανίων. Με μόλις 85 μόνιμους κατοίκους αποτελεί ιδανικό μέρος για ηρεμία, ενώ παράλληλα προσφέρει άμεση πρόσβαση στη κοσμοπολίτικη παραθαλάσσια Γεωργιούπολη αλλά και στις γραφικές κωμοπόλεις του Βάμου και των Βρυσών.

Στην είσοδο του χωριού συναντά κανείς το γραφικό πετρόκτιστο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου ενώ προχωρώντας βρίσκεται στην Αγία Τριάδα, την κεντρική διατηρητέα από εποχής Ενετών εκκλησία. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται το κεντρικό πηγάδι όπου λειτουργεί ακόμη και σήμερα για την άντληση νερού από τους κατοίκους. Απέναντι από το πηγάδι υπάρχει το μνημείο του Ιωάννη Εμμ. Αλιφιεράκη, αγωνιστή της επανάστασης που κρεμάστηκε μαζί με τους συντρόφους του από τους Τούρκους στα πλατάνια της πλατείας αυτής. Ακολουθώντας τον δρόμο ο επισκέπτης συναντά το μεγάλο δημοτικό σχολείο όπου δεν λειτουργεί αλλά είναι μόνο διατηρητέο και αναπαλαιωμένο, το οποίο λειτούργησε εν έτη 1934 υπό δασκάλου Ιωάννου Κ. Αλιφιεράκη.

Στη κεντρική πλατεία λειτουργεί ένα παραδοσιακό καφενείο του κ. Λεντάρη, αν κάποιος επισκέπτης βρεθεί στην περιοχή αξίζει να επισκεφτεί το βράδυ για θερινή βεγγέρα με σουβλάκι στα κάρβουνα, πατάτες τηγανιτές και παγωμένη μπύρα υπό το άκουσμα των γρύλλων και τη μυρωδιά του γιασεμιού.

    

μελαγχΟλική Έκλειψη

Ανάμεσα στο πλήθος, τους καπνούς και τα συνθήματα εκείνος σιωπηλός κοιτά τον ουρανό. Κλείνει για λίγο τ'αυτιά, παγώνει τη σκέψη και κοιτάζει το φεγγάρι. Η ισορροπία που ψάχνει, να! Είναι εκεί, μέσα στο χάος του διαστήματος. Πλανητική ισορροπία, μια τέλεια ευθεία μεταξύ Ήλιου, Γης και Σελήνης. Αργά και σταθερά η Πανσέληνος βυθίζεται στη σκιά της Γης και γίνεται ένα με το μαύρο του νυχτερινού ουρανού. Μαύρο όπως τα μελαγχολικά της μάτια, φεγγάρια σε ολική έκλειψη. Πού να βρεί έναν Ήλιο να τα φωτίσει; Να λάμψουν σαν Αυγουστιάτικη πανσέληνος πάνω από ήρεμα νερά του πελάγους, αγκαλιά με μια κιθάρα και το νυχτερινό αγιάζι; Για ένα γύρο το φεγγάρι, ένα μόνο.

Photograph by Aamir Qureshi, National Geographic

Πάσχα στη πόλη

[Ιδιωτική Οδός]

Η σχέση μου με την εκκλησία δεν είναι και η καλύτερη. Από πεποίθηση; από βαρεμάρα; από αντίδραση; Δεν έχω καταλήξει ακόμα ομολογώ. Αυτό όμως που πιστεύω ακράδαντα είναι οτι ο καλός χριστιανός, μωαμεθανός, βουδιστής, ο καλός πιστός σε κάθε διαφορετική θρησκεία δε φαίνεται από την τήρηση των τελετουργικών και τις δοξολογίες αλλά από τη συμπεριφορά του απέναντι στους ανθρώπους και τη στάση ζωής εν γένει.

Η μοναδική μέρα του έτους όπου επισκέπτομαι αυτοβούλως την εκκλησία, είναι η Μ.Παρασκευή. Το κατανυκτικό κλίμα, διάσπαρτο στους δρόμους της πόλης, είτε από λαογραφικό ενδιαφέρον είτε από θρησκευτικό, σίγουρα δε σ'αφήνει ανεπηρέαστο. Από το πρωί ξεκινάει η μέρα με τις καμπάνες να χτυπούν πένθιμα και κορυφώνεται το βράδυ με τη περιφορά του επιταφίου. Οι δρόμοι μοσχοβολάνε ανθόνερο, ραντισμένοι κυρίως απ'τα ανθοπωλεία της πόλης. Λίγο πριν τελειώσει ο εσπερινός, κόσμος παρατάσσεται στα πεζοδρόμια περιμένοντας να δεί την περιφορά. Η πομπή ξεκινάει μεγαλειώδης και καθηλωτική. Η φιλαρμονική ορχήστρα του Δήμου προπορεύεται, παίζοντας  το πένθιμο εμβατήριο Sventura (Συμφορά) του Mariani. Οι κάτοικοι της περιοχής βγαίνουν στα μπαλκόνια τους και ραίνουν με ροδοπέταλα από ψηλά τον επιτάφιο. Και ξωπίσω ακολουθεί πλήθος κόσμου, βουβοί, με αναμένα κεριά στα χέρια, αναλογιζόμενοι πότε τα Πάθη του Χριστού και πότε τα προσωπικά τους πάθη, προσδωκόντας την Ανάσταση.

Κι ύστερα. Ύστερα, όπως μετά από κάθε κηδεία τρώμε και πίνουμε στη μνήμη του αποθανόντα, έτσι και τη Μ.Παρασκευή. Σε κάθε γωνιά της πόλης, κάθε μικρή ταβέρνα και κάθε καφενείο ψήνεται χταπόδι στα κάρβουνα. Μαζί με ουζάκι και άλλους νηστίσιμους μεζέδες μαζεύονται οι παρέες στα στρογυλλά σιδερένια τραπεζάκια και κάνουν βεγγέρα. Οι πρεσβύτεροι αναπολούν άλλες εποχές, οι οικογενειάρχες προγραμματίζουν τα καλέσματα και τις τελευταίες προετοιμασίες για τη Κυριακή του Πάσχα και οι νεότεροι, ως επί των πλείστων φοιτητές διασκορπισμένοι ανά την Ελλάδα, βρίσκουν ευκαιρία να βρεθούν τώρα με παλιούς συμμαθητές και φίλους. Η συνάθροιση γύρω απ'το τραπέζι θεωρείται ιερή στιγμή από αρχαιοτάτων χρόνων. Δίνει τροφή όχι μόνο στο σώμα αλλά και στο πνεύμα.

Είτε βρίσκεσαι στη πόλη είτε στο χωριό, το ελληνικό Πάσχα θαρρώ πως έχει τα πιό έντονα χρώματα, αρώματα και μουσικές από κάθε άλλο μέρος στο κόσμο. Καλό Πάσχα λοιπόν! Είθε το Άγιο Φως να μας φωτίσει το δρόμο μας.

Ιθάκη

Καθένας βρίσκει στις τσάντες και τις τσέπες του ξεχασμένα μικροπράγματα. Εισητήρια του μετρό, αποδείξεις από τον "Γρηγόρη", χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα, business cards και το καλύτερο όταν βρίσκει κανείς ξεχασμένα χαρτονομίσματα, νοιώθει στιγμιαία όπως ο κληρονόμος που λαμβάνει τη διαθήκη της άκληρης θείας από την Αμερική. Ο Οδυσσέας όμως διαφέρει λίγο σ'αυτό. Στις τσέπες του θα βρείς τη Navigo του Métropolitain, απόδειξη από βιβλιοπωλείο στη Φλωρεντία, υγρά μαντηλάκια της Aegean, κάρτα από pub στη Βιέννη και λίρες Τουρκίας. Το είχε βάλει στόχο από μικρός. Στο παιδικό του μυαλό είχε χαρακτεί η εικόνα εκείνου του βρετανού μεσήλικα στο αεροδρόμιο Νίκος Καζαντζάκης, κρατούσε στα χέρια του ένα σχεδόν λιωμένο και πολλάκις σφραγισμένο διαβατήριο. Όταν, σχεδόν 20 χρόνια μετά, απέκτησε τη πρώτη σφραγίδα στο διαβατήριό του ένοιωσε οτι ένα όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα.

Αυτή τη φορά όμως ο Οδυσσέας βρήκε κάτι διαφορετικό. Στην αριστερή τσέπη του τζην μπουφάν του υπήρχε μια μικρή χούφτα από κοχύλια κ πετραδάκια. Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να θυμηθεί. Κάμπινγκ στη Νότια Κρήτη με τη παρέα της ελαφρόπετρας. Η Χαρά, η Όλια, ο Αλέξης και ο Οδυσσέας. Τρείς μέρες, ηρεμία, ήλιος, θάλασσα. Master chef δημιουργίες με πρωτογενή υλικά, απαγγελία παιδικών μυθιστορημάτων, σατιρισμός των ανεξήγητων και υπερφυσικών συμβάντων που λάμβαναν χώρα καθόλη την παραμονή τους εκεί και φυσικά εξερεύνηση του ξάστερου και μακριά από φωτορύπανση νυχτερινού ουρανού.

-Το νεφελώδες ποτάμι που βλέπετε είναι ο Γαλαξίας μας.  Κατά τη μυθολογία σχηματίστηκε από την Ήρα, η οποία έχυσε γάλα στον ουρανό όταν ανακάλυψε οτι ο Δίας την ξεγέλασε και τάιζε τον μικρό Ηρακλή. Εξού και η ονομασία που βγαίνει από το "γάλα" και τον "άξονα" λόγω του οτι φαίνεται στον παρατηρητή σαν μια γαλακτόχρωμη ζώνη στον ουρανό...

-Αυτός είναι ο Πολικός Αστέρας;

-Όχι δε φαίνεται τώρα γιατί είναι το βουνό μπροστά μας και μας τον κρύβει.

-Και αυτός εκεί δεν είναι ο αστερισμός...

-Ρε Αλέξη, πάρε τα χέρια σου από μπροστά μου! Μου κόβεις τη θέα στον Γαλαξία...

Ο Οδυσσέας είχε ήδη συνειδητοποιήσει μια αλήθεια. Η εμπειρία του ταξιδιού αποκτά άλλη αξία όταν έχεις κάποιον να την μοιραστείς.

Φαιός λαβύρινθος

Sagrada Familia Staircase

Η Jasna Goranovic έζησε όλη της την ζωή στο Βελιγράδι. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, πήγε σχολείο, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον Dusan Goranovic, έγινε μάνα φέρνοντας στον κόσμο την Sonja και τον Ivan. Ψηλή γυναίκα, γεροδεμένη, πάντα χαμογελαστή, πάντα έτοιμη να προσφέρει. Δεν είναι μεγάλη στην ηλικία, μόλις 62 ετών, κι όμως τα χρόνια έχουν χαράξει ανεξίτηλα το πέρασμά τους πάνω στο πρόσωπό της.

Σάββατο απόγευμα και η κυρία Goranovic κάθεται στην αναπαυτική της πολυθρόνα στο σαλόνι, δίπλα στο παράθυρο. Παρακολουθεί με υπομονή το κόσμο να περνοδιαβαίνει την οδό Kosovska σαν κάποιον να περιμένει να φανεί, σαν κάτι να θέλει συμβεί και να την ξυπνήσει από τον λήθαργο. Στο μικρό της διαμέρισμα αν και ζεί μόνη της, κάθε μέρα εκτός τις Κυριακές την φροντίζει και της κρατάει συντροφιά μια γυναίκα από τις 10.00 το πρωί μέχρι τις 17.00 το απόγευμα. Το πρόβλημά της δεν είναι κινητικό. Πηγάζει από μέσα της. Μια καταιγίδα συναισθημάτων που συσσωρεύονται στο λαβύρινθο του μυαλού της και τη μπερδεύουν, την αφοπλίζουν.

20 Μαϊου 1999. Η κόρη της η Sonja 23 ετών τότε, ήταν νοσοκόμα στo Dragisa Misovic Hospital. "Μητέρα μη με περιμένετε για φαγητό σήμερα. Έχουμε πολλούς τραυματίες, δε ξέρω τί ώρα θα επιστρέψω.". Η Sonja δεν επέστρεψε ποτέ. Ήταν ένα από τα θύματα της βόμβας που έπεσε από τις νατοϊκές δυνάμεις. Παράπλευρη απώλεια. "Ήταν ένα τραγικό μας λάθος. Ζητάμε ειλικρινά συγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων.". Συγνώμη. Με μια συγνώμη και μια σύνταξη, εμπρός, επουλώστε τις πληγές σας, ξαναχτίστε την ζωή σας από τα συντρίμια. Μετά και τη ξαφνική απώλεια του συζύγου της τον περασμένο Μάρτιο, η Jasna Goranovic πλέον δεν άντεξε. Κατέρρευσε περνώντας μια λεπτή γραμμή χωρίς επιστροφή.

-Κυρία Goranovic, είστε έτοιμη; Ήρθε ο κύριος Ivan!

-Ήρθε ο σωφέρ μου; Επιτέλους, γρήγορα γιατί θα χάσουμε τη πτήση για Μόσχα.

Σήμερα είχε γενέθλια η κόρη του γιού της. Ο Ivan δεν ήθελε να την ταράζει. Προσπαθούσε πάντα να της μιλάει γλυκά, αποφεύγοντας να πηγαίνει κόντρα στα λεγόμενά της.

-Ω, Jasna! Είσαι μια κούκλα σήμερα.

-Σας ευχαριστώ. Πήγα χτες για ψώνια με τη μητέρα μου κι αγόρασα αυτή τη φούστα. Παρακαλώ καθήστε, να σας κεράσουμε ένα κουλουράκι; Μόλις τα έβγαλα από το φούρνο.

-Όχι δε θα καθήσω, μας περιμένουν στο πάρτυ γενεθλίων. Δεν είναι σωστό να αργήσουμε.

-Πάρτυ γενεθλίων; Αχ, τί καλά! Ποιός έχει γενέθλια;

-Μια μικρή σου φίλη που σ'αγαπάει πολύ και σε περιμένει να σβήσετε μαζί τα κεράκια.

-Τί γλυκό. Κι εγώ την αγαπώ! Εμπρός λοιπόν, πάμε. Δε πρόλαβα να πάρω και δώρο για τα γενέθλια, αλλά θα της πάρω αύριο! Μια κόκκινη μεταξωτή κορδέλα για τα μαλλιά της......... Πώς τη λένε τη φίλη μου;

-Sonja.

Το χαμόγελο της Jasna πάγωσε. Το βλέμμα της καρφώθηκε στο άπειρο. Σαν ένα γκρί πέπλο να σκέπασε τα γαλανά της μάτια. Στο χώρο ακουγόταν μόνο το πήγαινε-έλα από το εκκρεμές του ρολογιού, σημάδι οτι ο χρόνος συνέχιζε να κυλά, ταξιδεύοντας πάντα μπροστά, χωρίς παύσεις, χωρίς πισωγυρίσματα ποτέ και για κανέναν.

-Sonja. Είχαμε κι εμείς κάποτε μια Sonja.

Πάει ο παλιός ο χρόνος.

Ο κυρ Αντώνης περίμενε αρκετή ώρα στη πιάτσα μέχρι να'ρθει μια κούρσα. Με σβηστή τη μηχανή και τα παράθυρα ανοιχτά, κάπνιζε και παρατηρούσε τον κόσμο που είχε κατέβει στο κέντρο της πόλης, άλλοι για ψώνια της τελευταίας στιγμής, άλλοι για να κλείσουν οικονομικές εκκρεμότητες, άλλοι για βόλτα, άλλοι από συνήθεια. Κόσμος πάει κι έρχεται, κι ο κόσμος δεν αλλάζει. Και να που μια κυρία, μέτριου αναστήματος με πυκνά σγουρά μαλλιά, φουριόζα και φορτωμένη με τσάντες από το super market και το Hondos Center πλησίασε. "Είστε ελεύθερος?".

Βάζει μπρος στη ντιζελομηχανή και μπαίνει στη κεντρική λεωφόρο κινούμενος ανατολικά. Ανοίγει το ραδιόφωνο. "Δεύτερο Πρόγραμμα 99,2. Ειδήσεις. Τη νέα χρονιά υποδέχθηκαν με πυροτεχνήματα και εκδηλώσεις η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία. Μήνυμα για «να φτιάξουμε και αυτή τη χρονιά που μας έρχεται μια καλύτερη κοινωνία, δικαιοσύνης και ανθρωπιάς» έστειλε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου κατά την επίσκεψη που πραγματοποίησε στον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Η Κιβωτός του Κόσμου». Ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, άκουσε τα κάλαντα από ποντιακά σωματεία και ευχήθηκε «Υγεία και αγάπη σε όλους, σε όλες τις οικογένειες. Αλλά, αυτή τη στιγμή, ο νους μου είναι κοντά κυρίως σε εκείνους που περνούν τις πιο δύσκολες στιγμές, τώρα, όταν όλοι οι υπόλοιποι λέμε 'χρόνια πολλά'». «Το 2011 θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βοηθήσουμε να αναδειχθεί δυνατό το λαϊκό μέτωπο», τονίζει σε σημερινή δήλωσή της η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα . Οργανωμένη επίθ...."

Φτάνει πια. Όχι άλλες δηλώσεις. Όχι άλλο. Πόσο απάνθρωπο συναίσθημα οι ευχές να γίνονται ανεπιθύμητες, να καρφώνονται σα πρόκες στο μυαλό και στη καρδιά. Πού φτάσαμε...

Σταμάτησε στο φανάρι. Αλλάζει σταθμό στο ραδιόφωνο. "Κρητόραμα 97,9". Ακούγεται μια γνώριμη μελωδία από λαούτο. 

"Μέσα μου ο αέρας που φυσά δε λέει να ημερέψει.  

Μου ξεσηκώνει την καρδιά και μου σκορπάει τη σκέψη.

Σαν σπίθα από πυρκαγιά στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ' όνειρο με μια σπρωξιά με βγάζει... "

Christmas Carols

Είναι αφόρητο με 31 βαθμούς θερμοκρασία να ψήνεις μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ειδικά αν έχει χαλάσει και ο κλιματισμός. Η Deppie όμως δε το'βαζε κάτω. Deppie από το Δέσποινα. Τηρούσε τα χριστουγεννιάτικα έθιμα και παραδόσεις, της θύμιζαν τα παιδικά της χρόνια. Αυτό βέβαια ήταν ένα γευστικό έθιμο, υπήρχαν άλλα που δε καταλάβαινε το λόγο ύπαρξης. Όπως το στολισμό του έλατου. "Γιατί να στολίζουμε χιονισμένα δεντράκια τη στιγμή που κάνουμε BBQ και βουτάμε στη πισίνα?". Η Deppie από μικρή ήταν αντιδραστική. Στο κατηχητικό αντί για Girl Scouts, τους ελληνικούς χορούς αντί για μπαλέτο και στα ντολμαδάκια για κολατσιό στο σχολείο. Αγαπούσε την Ελλάδα. Από πέρυσι κάνει save up money μήπως μπορέσει φέτος να πάει στο νησί. Έχουν περάσει 6 χρόνια. Απ'το καλοκαίρι που τέλειωσε το college.


-Να μάθεις γράμματα, να βρείς μια καλή δουλειά κι ένα καλό παιδί! [Καλό παιδί = Έλληνας]. Παπούτσι απ'το τόπο σου...
-Τόπος μου είναι και η Αυστραλία,  you know!


Προτιμούσε να βγαίνει με τους φίλους της στη King Street στο Newtown αποφεύγοντας συστηματικά τα εντέχνως στημένα προξενιά. Τελικά όμως το "καλό παιδί" της ήρθε out of the blue. Τον Harry τον γνώρισε σ'ένα christmas party της εταιρίας που εργάζεται. Harry από το Χαράλαμπος. Κανένας άνδρας μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να αγγίξει τον εσωτερικό της κόσμο, να καταλάβει τον τρόπο που σκέφτεται, να νοιώσει μαζί του αυτή τη πληρότητα, αυτή την απλότητα. Κανένας όσο ο Harry. Τυχαίο? Ή τα πρότυπα των γονιών της είχαν περάσει στο υποσυνείδητο όσο κι αν είχε αποστασιοποιηθεί  από αυτά?


[Ντρίιιιν]
-Hello?
-Deppie darling, τώρα σχόλασα, παίρνω το αυτοκίνητο and I'll meet you στο city σε καμιά ώρα, ok? Where are you?
-Oh my God, Harry! It's 17.30! Ξεχάστηκα στη κουζίνα. Ok love, τρέχω να ετοιμαστώ. See you there, ba bye!


Έκανε ένα γρήγορο shower, φόρεσε το καινούργιο της λινό φόρεμα κι έφυγε απ'το σπίτι. Κατέβηκε με το αμάξι μέχρι την αποβάθρα του Huntleys Point. Ευτυχώς το ferry δεν άργησε να έρθει. Η υγρασία κολλούσε πάνω στο δέρμα της. Κάθησε δίπλα στο παράθυρο. Από εκεί τουλάχιστον όσο βρισκόταν εν κινήσει την δρόσιζε ο αέρας. Φτάσανε στο Circular Quay. Ήταν 18.40. "I must hurry up". Βγήκε τρέχοντας στην αποβάθρα και κινήθηκε προς τη George st. Όταν έφτασε στο Martin place ήταν 19.00 ακριβώς. Πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί για την φωταγώγηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Sydney. Η μπάντα του δήμου έπαιζε χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Η μυρωδιά από τα καραμελωμένα μήλα της είχαν ανοίξει την όρεξη όμως έπρεπε να βρεί τον Harry. Το ραντεβού ήταν στο άγαλμα του άγνωστου στρατιώτη. Σπρώχνοντας όσο πιο ευγενικά μπορούσε πλησίασε στο μνημείο. Ο Harry ήταν εκεί. Αγέρωχος, με καστανά μάτια και μαλλιά. Το βλέμμα τους συναντήθηκε. Αμέσως άστραψε το ζεστό του χαμόγελο.

SIX...    FIVE...    FOUR...    THREE...    TWO...    ONE!!!!!!!

-Merry Christmas, darling!

-Merry Christmas, love...